Ach ja die Roxette. Het afgelopen half jaar kon je merken dat ze ouder werd, wilde niet altijd een heel eind wandelen. Dat maakte ze mij wel even duidelijk. Als ze had gepoept en geplast draaide ze haar doodleuk om en liep weer richting huis. En dat was nu weer typisch iets voor haar. Ze was erg eigenzinnig,deed waar ze zelf trek in had en dat heeft ze ons al gelijk duidelijk gemaakt toen zij de eerste dag bij ons in huize Terpstra kwam.

Samen met haar zus Rhea hebben zij ons opgevoed hoe een Ierse setter kan zijn. Rhea leerde ons dat Ierse setters lief , aanhankelijk en ook wel eens wilde luisteren. Roxette daar in tegen heeft bij ons het bloed wel eens laten koken tot een bepaald hoogte punt.
Ooo de keren dat ze Wijnand heeft laten staan in de regen en het trekken aan de lijn dat waren niet bepaald haar positieve hoogte punten bij ons .

Gehandicapte mensen en kleine kinderen daar had ze een zwak voor. Altijd benaderd ze deze met geduld en sprong nooit bij hun op. En als er weer eens een nestje was geboren, zag je haar denken “deze komen zeker niet bij mij op de bank liggen” De pups vonden het dan ook altijd geweldig om haar uit te dagen en volgens mij had ze er zelf ook wel schik in maar bij haar op de stoel gaan liggen hebben ze ook nooit gedaan. De honden hadden toch respect voor haar.

En dan nu ineens is ze er niet meer. De afgelopen week hebben we het veel over haar gehad in huize Terpstra en natuurlijk zijn er allemaal dingen die nog aan haar herinneren. Dat zal de komende maanden nog wel even door blijven gaan maar ik merk wel ondanks het verdriet en de tranen die over mijn wangen rollen dat het goed is geweest. Haar taak op deze aardbol heeft ze volbracht en met vlag en wimpel.
 

Je leest heel veel hoe groot het verdriet en gemis is wanneer je hond is komen te overlijden maar over het begeleiden van een hond naar zijn/haar dood lees je weinig tot niets.

Toen mijn eerste hond de diagnose kreeg dat ze darmkanker had, was het daarmee ook gelijk duidelijk dat ze er over een paar weken niet meer zou zijn. Ja en dan?Wanneer neem je het besluit om haar te laten inslapen, je wilt niet dat je hond pijn lijd maar je wilt haar ook niet kwijt. Ja wij mensen willen onze geliefde dieren graag om ons heen houden, terwijl je eigenlijk al weet bij de aanschaf van een pup dat deze pup uitgegroeid naar een hond niet langer zal leven dan jezelf.

De weken die daar op volgen zijn een mengeling van hoop en verdriet. Hoop, omdat je ziet dat je hond af en toe momenten heeft van opleving, verdriet omdat je weet dat het maar tijdelijk is.

De laatste weken was ik in de “gelukkige “omstandigheid dat ik vakantie had en daardoor heel erg intensief met haar heb opgetrokken. Ja ik heb zelf bij haar geslapen, wat voor iemand die geen honden heeft heel erg gek klinkt maar je voelt gewoon aan je hond dat dat juist een stukje rust geeft. Als ze dan naar buiten moest, omdat ze haar behoefte eigenlijk niet meer kon ophouden dan kroop ik dan uit mijn geïmproviseerde bed en liet haar uit. De laatste dagen was het niet alleen de behoefte maar ook zeer veel braken, wat als gevolg had dat alles wat ze had gegeten dat ze na een uur alles er weer uitgooide en dan niet weer dat voer in de vorm van vers wilde hebben. Het was op een moment zo dat ik helemaal niet meer wist wat ik haar moest voeren , zelf vloeibaar weigerde ze op den duur nadat ze dat weer uitgebraakt had.

De laatste nacht kwam ze binnen en ging bij mij onder de dekens. Ze was koud en warmde zich op tegen mijn lichaam en toen was het duidelijk voor mij, hier moest een eind aan komen ze was niet meer in staat op haar zelf op te warmen.
De ochtend die daarop volgde moest het telefoontje gepleegd worden met mijn dierenarts en ik zal jullie vertellen nadat ik de telefoon had neergelegd begin je aan jezelf te twijfelen “doe ik hier goed aan”dat is dan de vraag die door je hoofd gaat.

Het moment dat onze dierenarts binnen stapte zag ik mijn hond haar aankijken zo van “ben je daar nu eindelijk” .Ze ging op haar stoel en de eerste spuit werd gegeven. Vreselijk, je weet op dat moment dat je niet terug kan. Dan de 2de spuit en dan gaat het snel, binnen een paar seconde was mijn hondje er niet meer en dan ineens is er rust in mij. Raar eigenlijk maar je weet dat er geen hoop meer was en om haar langer te laten leven dat was alleen voor mij geweest.

We hebben een bakje troost gehad en ik heb haar nog een poosje in de kamer gelaten zodat mijn andere honden voor mijn gevoel afscheid van haar konden nemen,tenminste zo dacht ik er over maar toen ik het lichaam er weg haalde was het gelijk “opgestaan plaats vergaan”

De week die daarop volgde leefde ik in een roes en het jaar dat er op volgde was er een groot gemis. Soms had ik de gedachte “wat doe je jezelf wat aan met dit verdriet maar als je dan terug kijkt op het leven wat ze heeft gehad en hoeveel ze je heeft geleerd dan denk ik bij mijn eigen “dit hoort er allemaal bij”

Ik weet dat ik in de komende jaren wel eens vaker een hond moet laten inslapen en ik hoop dat ik, als het nodig is haar dezelfde begeleiding kan geven die ik Rhea ook heb gegeven.